20130929-133833.jpg

Laatst was ik op reis, met de trein, en ik verbaasde me. Over de mensen om me heen, over mezelf. Waar ben je als je reist? Onderweg van ergens naar ergens anders (of omgekeerd). Maar ben je dan intussen nergens? Of ben je nog waar je vandaan kwam, of al waar je naartoe gaat? Ik verbaasde me erover dat zo weinig mensen lijken te zijn waar ze zijn. Ze zijn nog waar ze waren, of ze zijn al waar ze zullen zijn. Maar ze zijn niet, zoals dat heet, hier en nu. In Marten Toonders “Heer Bommel en het nieuwe denken” zegt de strandvoogd dat “sommigen naar vroeger verlangen en anderen op later wachten. Men heeft geen heden”. Dat gaat nog een stapje verder.

Mijn verbazing werd aangeslingerd door mensen die op hun mobiele apparaatjes zaten te kijken. Hun mobiele communicatiedoosjes, waarmee ze het contact met het thuisfront onderhielden. Wat jammer, dacht ik, want deze mensen zijn niet hier maar daar. Terwijl het hier zo mooi is. Hier is de plek waar ze normaal niet zijn, maar nu wel. Ze missen de kans om zich te laten inspireren door nieuwe indrukken. Om een ervaring rijker te worden. Letterlijk rijker.

Vervolgens begon ik me schuldig te voelen. Wat? Omdat ik eraan meedeed? Nee, dit keer deed ik dat even niet. Het was omdat ik zelf één van de mannen ben die deze technologie mogelijk maakt en stimuleert. Als programmeur en als evangelist van alles wat Apple is. Wat jammer nou, dat mensen die met een vliegtuig in een ander land aankomen meteen de telefoon pakken om te vertellen dat ze zijn aangekomen. Terwijl ze daardoor nou juist niet aankomen, maar blijven waar ze waren (althans, als ze naar huis bellen). Wat jammer nou, dat schoolmeisjes die met de fiets van huis naar school vertrekken meteen hun mobieltje pakken om door te praten of te chatten met de vriendinnen die ze toch al de hele dag gaan zien. Waardoor ze niets meemaken van wat er onderweg is mee te maken. Wat jammer nou, dat treinreizigers blijven “appen” met thuis, terwijl ze door de prachtigste landschappen reizen. Wat een gemiste kansen.

Maar is dat nou allemaal de schuld van de moderne technologie? Toen ik wat meer om me heen keek, in de trein, zag ik toch nog iets anders. Er zaten eigenlijk veel meer mensen de krant te lezen dan te “mobielen”. Die waren dus ook niet hier en nu. Hooguit is het lezen van de krant wat minder verslavend en verslindend. Maar ze misten net zoveel als degenen met de mobieltjes. En weer anderen lazen een boek. Die waren helemáál in een andere wereld; door een boek kun je ook aardig worden opgeslokt. Kortom: niks nieuws onder de zon (die scheen, ik zag het).

En weet je wat het leukste is? Ik zit dit stukje te schrijven in de trein. De zon schijnt, de wereld is mooi, maar ik zit naar mijn Macje te kijken. En dat is ook fijn. Want nergens kan ik beter werken dan in de trein. Geen afleiding door alles wat ik nog moet doen. Concentratie. Soms ga ik een dag “vrij” reizen, alleen om die reden. Dus: het is allemaal niet zo zwart-wit. De mensen die zitten te communiceren met het thuisfront doen dat misschien ook wel omdat ze, dankzij het reizen, eindelijk even hun gedachten kunnen ordenen en de ongedane zaken kunnen afmaken. Voordat ze zijn waar ze zullen zijn.

Waarom heet dit stukje dan eigenlijk zoals het heet? Omdat ik (jullie en mezelf) toch wil stimuleren om stil te staan bij waar we zijn. Niet meer bezig te zijn met het verleden of ergens, nog niet bezig te zijn met de toekomst of ergens anders, maar nu en hier te zijn. Want, om met Steve Jobs te spreken: “The journey is the reward”.

Advertenties