Jaren geleden paste ik op het huis van vrienden in hartje Frankrijk. Een prachtige plek, lekker ver van de wereld. Ook internet wilde er maar mondjesmaat doordringen. Ik gebruikte de tijd en de plek om los te komen van alle dagelijkse invloeden en te luisteren naar wat er uit mezelf kwam. Ik schreef een artikel voor een publicatie van een klant. Over wat mij bezielde, als ik me goed herinner, om als programmeur voor de klas te gaan staan. Misschien zoek ik het artikel binnenkort eens op. De klant is inmiddels overgegaan naar een (niet de) andere wereld.

Het schrijven van dat artikel lukte wonderwel, niet in de laatste plaats door mijn afzondering. (Maak je geen zorgen: ik was niet helemaal alleen.) Maar ik ging in een mooie kamer zitten (wel alleen) met inspirerende boeken en schilderijen om me heen. De gedachten stroomden, de woorden kwamen vanzelf. Een heerlijke ervaring, ik voelde me creatief. En toen zag ik de sticker die ik op mijn Macje had zitten: “Stop Reading, Start Writing”. Lang daarvoor erop geplakt om mezelf te stimuleren om minder informatie te consumeren en meer te produceren. Blijkbaar vond ik inmiddels dat ik “klaar” was, en kijkend naar alle boeken om me heen dacht ik dat de vriend, de eigenlijke bewoner van het huis, hem meer nodig zou hebben. Ik heb de sticker van mijn Macje verwijderd en op de boekenkast geplakt. Ziezo. Dat zal hem leren.

Nu weet ik wel beter. De vriend schrijft volop, niet per se dankzij mijn sticker. En ik? Ik ben verslaafd aan het internet. Aan het consumeren van gigantische hoeveelheden informatie. Het blijft maar komen. Als ik al tijd zou vinden om zelf te schrijven, om te produceren, dan zou ik wel worden ontmoedigd door alles wat er al gezegd is. Heb ik daar nog iets aan toe te voegen?

Dus blijf ik maar lekker in mijn eigen hoekje zitten. Tot de maat vol is. En dan? Dan begin ik een blog.

Advertenties