Iedereen blogt, over van alles en niks. Maar ik, als programmeur nota bene, wilde er nooit aan. Programmeren is veel leuker, communiceren is lastig. Voor een programmeur, in elk geval. Maar een beetje kan ik het toch wel, tenslotte ben ik niet alleen programmeur maar ook docent. Ik leer andere programmeurs om te programmeren. En dat gaat best goed.

Dus, zoals je ziet, ook ik aan het bloggen. In het Nederlands, hoe vind je dat? In mijn vakgebied (software-ontwikkeling) is Engels de gebruikelijke omgangstaal, maar ik wil niet alleen schrijven over mijn vak. Ik wil ook schrijven over en voor de mensen die werken met mijn producten. Met mijn software, met mijn apps. Of met de software van anderen. Ik wil schrijven over het werken met computers, over het hoe en het waarom, en misschien wel over het hoe niet en het waarom niet.

Stimuleren en relativeren, dat is wat ik wil doen. Ik wil je stimuleren om je te verdiepen in het apparaat dat je gebruikt, om te investeren in je eigen kennis van de mogelijkheden van de hardware en de software. En tegelijkertijd wil ik relativeren hoe belangrijk computers zijn. Benadrukken dat we niet uit het oog moeten verliezen dat onze mooie speeltjes een middel zijn en geen doel. Ik weet het, het klinkt raar uit mijn mond. Ik ben een programmeur, ik maak software voor die dingen, ik leef ervan. Maar toch, enige relativering op zijn tijd bevalt me wel. Misschien is het omdat ik ouder word.

Tot slot een bekentenis: ik begin niet zomaar met schrijven, na al die jaren. Het is de crisis. Niet mijn crisis, ik vermaak me wel. Maar jullie crisis. Jullie, mijn klanten. Steeds minder werk is er, minder apps te bouwen, minder trainingen te geven. Ik moet wel. Aan de weg timmeren! Bij deze. Beter laat dan nooit.

Advertenties